غروب روز پنجشنبه حرفهای یه همکار فکرم رو مشغول کرد(چقدر خسته ایم حمید،برسم خونه یه بست مشتی تریاک میچسبونم،یه چایی نبات توپ هم درست میکنم،عشق میکنم.)
طرف صحبتم یه همکار تحصیلکرده بود،یه مهندس که چند سالی جوونتر از منه و تو خونه مجردی زندگی میکنه.
با تعجب پرسیدم:
-مگه تریاک میکشی؟
-(پیش خودمون بمونه ها،من فقط آخر هفته ها میکشم،اصلا پنجشنبه جمعه رو نمیشه نکشی.خستگیم کلا از بین میره،همه چی یهو عالی میشه،مهربون میشی،
همه چی حال میده،سیگار و چای بد جوری میچسبه،موسیقی حال میده،تلویزیون حال میده،دلت نمیاد بخوابی،اصلا زندگی زیبا میشه.
آخ که اگه اعتیاد نداشت چقدر خوب بود.ولی من حواسم هست.فقط آخر هفته ها،تفریحی،هر وقتم اراده کنم دیگه نمیکشم.)
به خاطر شرایط کاری نمیتونستم از تجربم از مصرف مواد و اعتیاد براش بگم.
کاش میتونستم براش بگم که چقدر حرفهاش برام آشناست،بگم که اینها حرفهای قدیمیه خودمه.کاش میشد بگم که داری راهی رو میری که من 12-10سال پیش رفتم.
تو خانواده ما کسی حتی سیگار هم نمیکشید چه برسه به مواد مخدر و من پسر درس خون و شادی بودم که دوست داشت همه چی رو تجربه کنه.
با مصرف تفریحی و هر از گاهی شروع شد و بعد آخر هفته ها و بعد دو روز یکبارو......
و همین ذهنیت رو داشتم.اعتیاد؟من و اعتیاد؟!!با این اراده آهنین؟با تفریحی کشیدن که کسی معتاد نمیشه،اونم من!
سالها طول کشید و هیچ وقت نفهمیدم کی اتفاق افتاد.حتی تا مدتها قبول نمیکردم که اعتیاد دارم.
 دراثر مصرف مواد چنان بی خیال و بی تفاوت شده بودم که بهترین موقعیتهای تحصیلی و کاری رو از دست دادم و همه دنیام شده بود مواد و یه اجاق گاز و دوستایی که با هم روزی چند بار دورش جمع میشدیم و تو رویاهامون زندگی میکردیم.
میگفتم که هیچ وقت نمیفهمی کی اتفاق میفته و همین الان نامزد اعتیادی و اراده ای که میگی ربطی به مصرف مواد و اعتیاد نداره. 
و اون لذتها پوچند و زودگذر و کم کم بلایی به سر خودت میاری که درک خوشیها و لذتهای یه زندگی سالم برات غیر ممکن میشه.
غرق در اعماق تاریکیها...،جایی که من بودم.
پس از چندین بار اقدام ناموفق برای رهایی از اعتیاد،کنگره و روش درمان آن و آموزشهای آن نوری بود که به این تاریکی تابید.
از خدا میخواهم که من و همه مسافران را در حرکت در راه کنگره و درک آموزشهای آن یاری کند.


منبع : وبلاگ آقای حاجیان پور.