خنده بازار

از اینکه شادابی و نشاط و داشتن آرامش جزء لاینفک زندگی روزانۀ ما هستند، شکی نیست.

خندیدن، شادبودن، سرحال بودن، نشاط، جامعۀ سالم، این کلمات را خیلی زیاد در طول روز می شنویم، در رسانۀ ملی امروز ما، استفاده از این واژه ها حجم عظیمی از برنامه ها شده است، حتی انتخاب سریالها، فیلم ها و برنامه هایی که مستقیمأ به این موضوع می پردازند.

 

وظیفه می دانم که در این ارتباط به چند نکته بسیار مهم اشاره کنم:

1. آیا خنداندن و یا خندیدن به هر قیمت کار درستی است؟

2. آیا سلامت جسمی و روانی افرادی که در این مجموعه ها ایفای نقش می کنند مورد تأئید مسئولین ذیربط قرار گرفته است؟

3. آیا این همه برنامۀ طنز نیاز جامعۀ امروز ما است و می توان گفت که در اولویت قرار دارد؟

4. آیا اولویت بندی پخش برنامه ها به درستی کارشناسی می شود؟

5. آیا بحث های فوتبالی و سینمایی مهمتر از مباحث اجتماعی است؟

شاید شنیده و یا دیده باشید، کسانی که بعضی از مواد مخدر مانند حشیش را مصرف می کنند، به هر چیزی و در هر حالتی می خندند. آیا اسم این را می توان شادی گذاشت؟ قیمتی که برای این خنده پرداخته می شود چقدر است؟ پس هر خنده ای نمی تواند شادی باشد.

آیا برای خنداندن دیگران می شود مواد مخدر مصرف کرد و این کار را انجام داد؟ دلم نمی خواهد از کسانی اسم ببرم که در این مجموعه ها با مصرف مواد مخدر و بصورت کاذب خنده را به هر قیمتی به خانه ها می برند و یا کسانی که در گیر این بلای خانمانسوز هستند و کارگردانی این مجموعه ها را به عهده می گیرند و یا حتی در سینما به عنوان یک سوپر استار در حال ایفای نقش هستند، اما به خاطر حفظ حرمت یک انسان از این کار معذورم.

آیا واقعأ جامعۀ امروز ما نیاز به این همه برنامۀ طنز دارد؟ سهم بقیۀ افرادی که خواهان حل مشکل خانوادگی، پزشکی، حقوقی، اجتماعی، مالی و یا هر مسئله ای هستند، چه می شود؟ کسانی که درگیر بیماری اعتیاد و یا در معرض خطر مبتلا شدن به مصرف مواد مخدر هستند و یا کسانی که بصورت به اصطلاح تفریحی در حال مصرف مواد مخدر می باشند، سهمشان کجاست؟

آیا وظیفۀ رسانه ملی نیست که با اطلاع رسانی کامل، اینگونه افراد ناآگاه را از عواقب اعتیاد مطلع نمایند؟ البته اینکار در حال انجام است اما با حرکتی مانند حرکت یک حلزون!

حتمأ از مشکلات بیماری سرطان آگاهی دارید، اگر فردی از وجود غدۀ سرطانی در جسم خود آگاه نباشد و رسیدگی نکند، شاید بعد از گذشت سالها از عمر خود به آن درد آگاه شود که خیلی هم دیر شده باشد و دیگر کاری هم نمی تواند انجام دهد، حتی اگر این فرد تمامی روزهای زندگی خود را با لبی خندان و دلی شاد سپری کرده باشد.

اینکه گفته می شود اولویت برنامه های ما در رسانۀ ملی باید شاد کردن مردم باشد، آیا درست است؟ پخش 3 برنامۀ طنز در یک روز و در یک شبکه که میانگین آن می شود هفته ای 21 ساعت، منطقی است؟ چگونه می شود برای پخش برنامۀ آموزشی که در ارتباط با آگاهی رساندن به تمام جامعه اعم از مسئول و غیر مسئول برای پیشگیری و درمان اعتیاد باشد، حتی یک دقیقه هم وقت نباشد؟!!

نمی دانم که چطور و کجا باید کاری انجام داد، اما امیدوارم که دیر نشود که اگر آن زمان برسد، پخش 24 ساعتۀ برنامۀ مربوط به اعتیاد هم کاری نخواهد کرد.

 

خندۀ تلخ من از گریه غم انگیز تر است        کارم از گریه گذشته بدان می خندم

با احترام  عباس امیر معافی

وبلاگ- شروع خوب