جمعیت احیای انسانی کنگره 60 نمایندگی کرج

جلسه امروز جلسه هفتم از دور دوازدهم کارگاههای اموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی کرج روز دوشنبه مورخ ۹۲/۹/۱۸ به استادی آقا ایرج و نگهبانی اقا محمدرضا و دبیری آقا امید با دستور جلسه "وادی چهارم و تأثیر آن روی من" رأس ساعت ۱۵:۳۰ اغاز بکار نمود.

استاد فرمودند:

تجربه در وادی اول تا سوم برایم کار آسانی نبود و تا آن موقع مسئولیت پذیر نبودم و می گفتم که پدربزرگم مصرف کننده بود و هر زمانی که می خواست مصرف کند، از من می خواست که جیره اش را برایش ببرم و به همین دلیل معتاد شدم.

منطقی هم به نظر می رشید، ولی واقعیت این بود که درگیر مسائلی بودم که هیچکدام نمی توانستند به من کمک کنند، دائم خمار بودم و مشکل داشتم، شب ها کابوس های وحشتناک به سراغم می آمد... و برای این بدبختی ها کدام توجیه می توانست به من کمک کند؟

من در وادی چهارم مسئولیت پذیری را آموختم و فهمیدم که بدون هیچ بهانه ای فقط خودم می توانم به خودم کمک کنم. با روشن شدن صورت مسئله اعتیاد همه چیز برایم روشن شد و فهمیدم برای خلاص شدن باید این جایگزینی انجام شود. اگر ما بخواهیم بهانه بگیریم در کنگره هم می توانیم این کار را انجام دهیم. وادی چهارم به ما می گوید حتی به خداوند هم نمی توان مسئولیت داد. خداوند تریاک را در طبیعت آفرید؛ ما می توانیم از آن برای مصرف بی رویه استفاده کنیم و از طرفی می توانیم از آن برای درمان اعتیاد هم استفاده کرد.

در وادی چهارم یاد می گیریم که باید روی صور پنهان کار کنیم، برای مثال نفس، نفس را همه به خوبی می شناسیم، وقتی که من در قسمت نفس مشکلی داشته باشم، برای اجابت خواسته هایم، دستم را به سوی هر کسی دراز خواهم کرد، دعا نویس ها، عطار ها، پزشک ها، باج دادن، التماس و زاری کردن و...، ولی حال که روی این مسئله کار کردم، نیک می دانم که برای حل مشکلاتم جز خودم کسی نمی تواند مرا یاری کند. و در کنگره آموختم که هرگز به کسی نیاز ندارم و وقتی حرکت را آغاز کردم، کمک خداوند را بسیار در کنار خودم حس کردم.

وقتی مسئولیت پذیر نباشیم، مسئولیت ها از خارج به ما اعمال می شوند و به سبب تحمیل این مسئولیت ها، از آن ها فرار خواهیم کرد ولی وقتی مسئولیت پذیر باشیم، خودمان به خودمان مسئولیت می دهیم و طبعاً نمی توانیم از خودمان فرار کنیم.

آرزوی آقا مجتبی:

سخنان آقا مجتبی

در ابتدا از آقای منصوری کمال تشکر را دارم؛ من اگر در این مسیر راهنمایی نداشتم، هرگز به درمان نمی رسیدم. در این راه برای نتیجه گرفتن باید سیممان را وصل کنیم، به این معنا که اول با خودمان و سپس با راهنمایمان صادق باشیم یعنی هر اتفاقی که رخ می دهد، حتی وقتی کارِ اشتباهی می کنیم، به راحتی به راهنما اطلاع دهیم، این امر باعث می شود که در بد ترین شرایط هم راهنمای ما بهترین راه را (برای حل مشکل جاری ما) به ما نشان دهد.

کسی که به مواد مخدر اعتیاد دارد، رفته رفته جایگاه خود را در خانواده از دست می دهد، ولی با ورود به سفر دوم و گرفتن رهایی، آن جایگاه مجدداً جای خود را به آرامی به دست خواهد آورد.

ما تا زمانی که بدی را در خودمان نبینیم، هرگز نمی توانیم آن را برطرف سازیم، وقتی که وارد کنگره شدیم، متوجه بدی های خود شدیم و رفته رفته مشکلاتمان را رفع و رجوع کردیم.

سربلند باشید