..: به نام حق :..

تمام اعمال و رفتار ما آغازگر یک چرخه هستند که این سیکل بالاخره به جایی ختم خواهد شد.این فرایند مستلزم گذشت زمان است و نتیجه نهایی اعمالمان بعد گذشت مدتی مشخص میشوند.

در نظر بگیرید کودکی را که از انجام تکالیفش طفره میرود و مدام گریه میکند.مادرش از سر دلسوزی و عاطفه سرشار مادرانه اش،مشقهای او را مینویسد.عملی بظاهر نیک اما در باطن بسیار نابخردانه که نهایتا کودک را به سمت بی سوادی سوق میدهد.متاسفانه به همین ختم نمیشود.مهندسی را میشناسم که بواسطه دستخط بدش هیچ برگه یی را امضا نمیکرد و از منشی اش میخواست که برگه ها را امضا کند.بیچاره کسانی که روی پل ساخته او عبور میکنند!

مادر آگاه و دانایی که قصد کمک به فرزندش را دارد،از راهی معقول و منطقی فرزندش را تشویق به انجام تکالیفش میکند،هر چند که ناراحت شود.چون او از عواقب بی سوادی مطلع است و میداند که تحصیل علم به سود فرزندش میباشد.

پس عمل سالم عملی است که منتج به نتیجه خیر شده و نهایتا به رشد و سازندگی می انجامد و عمل بظاهر نیک،ظاهری مزین و زیبا دارد و در باطن به تخریب می انجامد.ضرب المثل دوستی خاله خرسه مصداق بارز عمل بظاهر نیک است.

فارغ از تعاریف مذکور،نمیتوان نسخه یی واحد برای تمامی اعمال پیچید و فرمولی نوشت که از طریق آن صحت اعمال را سنجید.

مثلا بهترین راه برای کسب درآمد سالم و پاک،اشتغال و رفتن سر کار است.ولی اگر فردی که چندین سال متوالی را بیکار بوده و در سفر اول است،اگر یکباره مشغول بکار شود،ناگزیر سفرش خراب خواهد شد و تخریبی بیش از پیش را ایجاد مینماید (مثل بنده که بواسطه افکار افیونی سفرم را خراب کردم)پس در این شرایط اشتغال عملی بظار نیک محسوب میگردد.

نتیجه یی کلی اینکه،انجام عمل سالم به شرایط زندگی،وضع مالی،سطح انرژی،میزان دانایی و بسیاری پارامترهای دیگر بستگی دارد.

منطقی نیست که دایما در حال آزمون و خطا باشیم تا اعمال سالم را بشناسیم،چون زمانبر و فرسایشی بوده و مهمتر اینکه عواقب سنگین و جبران ناپذیری را به ارمغان می آورد.

حالا سوالی که مطرح میشود اینست که:چه کسی میتواند عمل سالم را از عمل بظاهر نیک تمیز دهد؟

فردی دانا،مجرب،کارآزموده،سرد و گرم چشیده.شخصی که تفکر راشناخته و خمر مناسبی دارد.کسی که لذت خدمت صادقانه را چشیده،شخصی که میداند در پی چیست و تا حدودی به فرمان عقل رسیده و میداند که به کجا خواهد رفت.

به نظر من سالمترین عمل در سفر اول گوش به فرمان بودن راهنماست.ایشان مرا بهتر از خودم میشناسد و به شرایط زندگی من واقف است،اوست که تشخیص میدهد عمل سالم در مورد من چیست

با احترام: مسافر حمید

منبع: وبلژیون آقای فرهاد حاجیان پور